บันทึกหน้าหนึ่ง 'กูเพ้อ'
posted on 05 Feb 2011 22:50 by six6nun7
คนเราเมื่ออายุมากขึ้น วุฒิภาวะก็มากขึ้น.....(เขียนแล้วตูแก่ขึ้นบานเลย)
ม.4 อืม ก็น่าจะเรียกว่า ต้องเริ่มมีความรับผิดชอบในหน้าที่มากขึ้นกว่าตอนม. ต้น
แต่ส่วนหนึ่ง...ที่สำนึกได้เมื่อตอนกูจะเข้ามหาลัยแล้ว
อีกสองอาทิตย์ก็สอบปลายภาค ปีหน้าก็ ม.5
....ไวเหมือนโกหก....
ผ่านไปอีกปีก็ ม.6
อีกปีก็ ปี 1
....ปี 2
....ปี 3
....ปี 4
อาจจะ 5 ปี (ในบางสาขา)
ทำงาน
(อาจจะ) แต่งงาน
มีลูก
เลี้ยงหลาน
เขียนพินัยกรรม
...
นับๆแล้วก็ไม่นานเลย...(- -)
ท้อใจ ในบางครั้ง นึกถามตัวเองว่า...กูเกิดมาทำไม เพราะเดี๋ยวแมร่งกูก็ต้องตาย
(อาจมีประโยคโรแมนติกของใครสักคนแทรกขึ้นมาว่า " เราเกิดมาเพื่อใครสักคน")
ลงนรก ชดใช้กรรม
กินน้ำลืมความทรงจำเมื่อชาติที่แล้ว เสร็จก็ เกิดใหม่...
โคตรน่าเบื่อ...
เออ ฟุ้งซ่านไปไกลเลยแฮะ....จบๆๆ
THe end
ซะทีไหน....แค่มาระบายเพราะไม่มีอารมณ์เขียนนิยายมาเกือบครึ่งปี - -*
สงสัยอ่านหนังสือธรรมะมากไป เปลี่ยนไปอ่านนิยยายแจ่มใส เบาสมอง ลดภาวะความตึงเครียดดีกว่า
เดี๋ยวนี้ชัก หลุดโลก สงสัยใกล้ปรินิพาน...
เฮ้อ (ยังไม่เลิกเพ้อ)
เสียดายที่ชาตินี้เกิดเป็นหญิง
อดบวชแทนคุณพ่อแม่....
....จบเหอะ ไม่มีใครอ่านแล้ว
Tags: กูเพ้อ12 Comments